Pocetna Radovi
TEOLOŠKA RASPRAVA

Teologija je nauka gde se uči o bogu, o bogovima, odi i sistemu učenja hrišćanske crkve. Anatolije Augustin (13. 11, 354. god. – 28. 8, 430. god.) je latinski pojam theologija definisao kao „rasuđivanje ili rasprava o Bogu“. Teolozi koriste razne oblike analize i argumente ( filozofiju, istoriju, etnologiju i druge grane nauke) da bi što bolje objasnili i odbranili sijaset religijskih tema.
Aristotel je u svom delu Metafizika teorijski filozofiju podelio na – matematičku, fizičku i teološku. U teološkom delu, Aristotel se bavi uglavnom metafizikom gde se vodi rasprava o božanskoj naravi. Za Aristotela teologija je prva filozofija i nauka o apstraktnom biću.
Latinski pisac Varon, koji se oslanjao na grčke stoičke izvore je razlikovao tri teološka diskursa – mitski, racionalni i građanski. Ovu podelu na tri teološka diskursa su prihvatili i hrišćanski pisci, među kojima su bili Augustin i Tertulijan iz Kartagine. Tertulijan (160. god. – 240. god.) je bio hrišćanski apologeta. Učio je prava u Rimu, a zatim se vratio u Kartaginu i postao sveštenik. Bođije je jedan od većih latinskih pisaca iz 6. veka, koji je pojmom teologija označio jedan odsek filozofije kao predmet akademskog studija, koji se bavi netelesnom i nepokretnom stvarnošću.
Grčki filozof Platon u svom delu Država - teologiju određuje kao racionalno preispitivanje verovanja u bogove i onoga u šta se veruje. Danas se u pravoslavlju smatra verovanjem - objavljivanjem i delovanjem Reči Božije. U spisima svetih otaca teologija ima sledeća značenja:
Učenje o Bogu uopšte, Znanje o svetoj troici, Znanje o Gospodu Isusu Hristu, Učenje o spasenju u Hristu, Molitveno i mistično poznavanje Boga i Ispovedanje dogmata.
Reč od Boga može biti – Otrkrovenje Božije preko prirode, posmatrajući sebe, starozavetne događaje i delo Isusa Hrista.
U teološkoj raspravi koju ćemo izvesti koristićemo Reč od Boga kroz prirodu, posmatrajući ljudski život i delo Isusa Hrista.
U Bibliji nalazimo da je delom Reči Božije sve nastalo.
Prva knjiga Mojsijeva, gl. 1: 3; Sveto Jevanđelje po Jovanu, gl. 1: 1/2/3;
“I reče Bog: neka bude svijetlost. I bi svijetlost”.
U početku biješe riječ, i riječ beše u Boga, i Bog biješe rijeć”.
“Ona biješe u početku u Boga”.
Sve je kroz nju postalo, i bez nje ništa nije postalo, što je postalo”.
Grčki filozofi govore o više bogova, a i Juhuva kaže svom izabranom narodu da vole samo njega i da se ne klanjaju drugim bogovima.
Druga knjiga Mojsijeva, gl. 20: 1/2;
„Tada reče Bog sve ove reči govoreći:“
Ja sam Gospodin Bog tvoj, koji sam te izveo iz zemlje Egipatske, iz doma ropskog“.
„Nemoj imati drugih bogova uza me“.
Iz ovog kazivanja možemo izvesti saznanje da ima više Bogova i da je reč moćna energija kojom se stvara priroda. U Bibliji nalazimo da ima mnogo Bozijih sinova, a to znači da nije Hrist jedini Božiji sin:
Prva knjiga Mojsijeva, gl. 6: 2; Knjiga o Jobu, gl. 38: 7;
Videći sinovi Božiji  kćeri čovječije kako su lijepe uzimaše ih za žene koje htješe”.
“Kad pjevahu zajedno zvijezde jutarnje i svi sinovi Božiji klikovahu”.
Sumeri su imali Boga Anua, sina Tamuza i majku Nim-mah.
To je isti princip koji nalazimo u hrišćanstvu i svim drugim religijama prethodnih Zemljinih ciklusa. Svaki Zemljin ciklus ima novu generaciju Bogova i Božijih sinova, koji su posrednici između ljudi i Bogova u višoj dimenziji. Biološki život je osnova kosmosa gde se sve rađa. Svaki čovek je potencijalni Božiji sin, a daljom izgradnjom svoje svesti postaće jedan od Bogova. Kako se postaje Boziji sin i koji su principi da čovek sebe izgradi do visokog božanstva – pogledati u knjizi Biblija i nauka (čovek potencijalni Bog i Boziji sin), autor Slavica Šetina.
Kada smo došli do saznanja da ima više Bogova i da je svaki čovek potencijalni Božiji sin - da sagledamo Hrista kao Božijeg sina. Kada se stvara nova religija onda se mogu izroditi mnoge zablude iz pogrešne dedukcije kosmičkih principa postavljenih od Tvorca savršenog sistema. Sveti Pavle ima veliku zaslugu u izgradnji hrišćanstva, ali je uneo pogrešnu doktrinu da je Isus umro na krstu za otkup ljudskih greha. Ovakva doktrina nije dobra za razvoj čovekove svesti, jer je destruktivna. Zašto bi se svaki čovek trudio da bude dobar, ako je sve što loše uradi već Isus opravdao pred Bogom.
Vreme je pokazalo da ova doktrina nije tačna, jer se i dalje živi u svetu dobra i zla. Naš svet je trodimenzionalna dimenzija gde postoje večni nepromenljivi principi gde duše dolaze da izleče svoje ranjive aspekte (loše crte u karakteru, koje su dobile na dan svog rođenja – vaskrsenja mrtvih). Kakvog karaktera je bilo telo – takva će se duša roditi i u trodimenzionalnom svetu će kroz razne reinkarnacije lečiti svoj loš karakter. Gradiće joj se sudbina sa raznim postavljenim iskušenjima u okviru njenih problematičnih osobina. Pogrešno se misli da izgrađenom sudbinom čovek više nema svoju volju. Upravo je suprotno, jer postavljenim iskušenjima u okviru dušinih ranjivih aspekata - čovek isključivo svojom slobodnom voljom rešava svoje negativne crte u karakteru, prevazilazeći postavljena iskušenja. Negativnih osobina ima sijaset i njih se duša mora osloboditi svojom slobodnom voljom – gnev, laž, krađa, gordost, ljubomora, srebroljublje, neumerenost, prevara, zavist, itd. Oslobađajući se svojih loših osobina svaka duša od sebe stvara Božijeg sina ili kćer. Hrist govori da sva čovekova zla izlaze iz njegovog karaktera i da je čovek sam sebe pogani svojim postupcima:
Jevanđelje po Marku, gl. 7: 15/22/23;
“Ništa nema što bi čoveka moglo opoganiti da uđe spolja u njega, nego što izlazi iz njega ono je što pogani čovek”.
“Krađe, lakomstva, pakosti, zloće, lukavstvo, sramote, zlo oko, huljenje na Boga, ponos, bezumlje”.
“Sva ova zla iznutra izlaze, i pogane čoveka”.
Kada se duša oslobodi svih loših osobina onda dolazi do hemijskog procesa gde u našem DNK - element ugljenik C12, prelazi u ugljenik C7. Ovim procesom duša je sebi izgradila telo za višu dimenziju i nema više reinkarnacija u trodimenzionalni svet, jer je postala Božiji sin ili kćer. Ovaj hemijski proces religija naziva – Vaznesenje. Svaka duša koja dovede sebe do ovog procesa izgradila je sebi novo telo od ugljenika C7, koji ima svojstva da upija svetlost. Zbog ove osobine ugljenika C7, visoko svesna bića se predstavljaju kao – svetleća bića s oreolom oko glave. Njihova tela u pravom smislu – svetle. Kod sv. Pavla nalazimo da se raspadljivo telo mora obući u neraspadljivo i da se na taj način pobeđuje smrt:
Korinčanima poslanica prva, gl. 15: 53/54;
“Jer ovo raspadljivo treba da se obuče u neraspadljivost, i ovo smrtno da se obuče u besmrtno”.
“A kada se ovo raspadljivo obuče u neraspadljivost, i ovo se smrtno obuče u besmrtnost, onda će se zbiti ona riječ što je napisana: Pobijeda proždrije smrt”.
Božiji sin više se ne rađa u telu od ugljenika C12 i ne doživljava iskustvo umiranja, a samim tim i ne vaskrsava. Vaskrsavaju samo obični smrtnici i to samo na dan Vaskrsenja. Vaskrsenje se odvija periodično i to isključivo u Božijem polju (nultoj tački). Svako telo nakon smrti će se na dan Vaskrsenja roditi kao mlada duša i to je dušino rođenje i početak izgradnje jednog božanstva. Duše se rađaju iz kostiju pokojnika i zato imamo kult kostiju.
Da li je Isus umro na krstu? Ako je Isus Božiji sin onda nije mogao da umre, jer su oni savladali stalno iskustvo smrti i stekli besmrtni večni život. Stalno iskustvo smrti i rođenje u telima od ugljenika C12 prolaze samo ne savršene duše. Ako je Isus umro, onda nije Božiji sin i vaskrsnuće kad i svi pokojnici u nultoj tački na dan Vaskrsenja. Koliko je sve kontradiktorno i gde je istina? Istina je sledeća:
Isus nije umro na krstu jer je Božiji sin, koji je pobedio smrt i izašao iz kruga rođenja. On je jedan od visoko svesnih bića, koji se inkarnirao u ljudsko telo da bi dao tok civilizaciji u religijskom smislu. Božiji sinovi više ne prolaze iskustvo umiranja, jer su savladali smrt. Nakon srmti tela u kom je boravio - Isus se vazneo u Raj (dimenziji gde borave Božiji sinovi i kćeri). Trodimenzionalni svet ili biološki život poseduje svoje principe i tako će biti od iskona do iskona. U ovoj dimenziji postoje samo tela gde je jedan od ključnih elemenata koji ih izgrađuje - ugljenik C12. To su ljudska tela i hramovi dušama u koja će se reinkarnirati da bi se usavršile. Ugljenik C12 se sastoji iz 6 protona, 6 elektrona i 6 neutrona – 666. Ovaj broj o kome govori Biblija je pogrešno protumačen, kao broj - sotone. On označava ljudsko telo od ugljenika C12, koje ljude čini bliskim zverima. Žig na desnoj ruci simboliše čoveka i dušu koja je još uvek nesavršena  u ljudskom telu.
Otkrovenje Jovanovo, gl. 13:
„Ovde je mudrost. Ko ima um neka izračuna broj zveri; jer je broj čovekov i broj njezin šest stotina i šezdeset i šest.
Zbog postavljenih principa kako se živi u trodimenzionalnom svetu i da su ljudska tela isključivo od ugljenika C12 - čovek neće prepoznati ko je Božiji sin ili kćer na Zemlji, jer imaju ista tela. Kako su se fariseji i književnici ophodili prema Hristu to zna svaki hrišćanin, a pisci tog perioda nisu ga u svojim delima ni pomenuli. U biološki život ne dolaze samo Božiji sinovi iz oblasti religije, već i iz drugih grana nauke, ako je civilizacija izgubila svoj tok. Jedan od Božijih sinova na putu Bogova koji je hodao Zemljom je i Nikola Tesla. Kako su se ljudi poneli prema njemu i kako je završio zemaljski život takođe nam je poznato.
Ako pođemo od hrišćanske postavke da je Isus umro na krstu, a zatim vaskrsnuo – to bi značilo da je Isus tek rođena mlada duša, koja mora  da prođe svoju izgradnju svesti. Sv. Pavle govori da se seju raspadljiva tela iz kojih će se na dan Vaskrsenja roditi neraspadljiva tela, a to su mlade duše. Prvo se rađa telo, a iz njega na dan vaskrsenja se rađa duša koja će izgradnjom svoje svesti postati Božiji sin ili kćer – Gospod s neba:
Korinčanima poslanica prva, gl. 15: 42/44/47;
“Tako i uskrsenje mrtvih: sije se za raspadljivost, a ustaje za neraspadljivost”.
“Sije se telo telesno, a ustaje tijelo duhovno. Ima tijelo telesno, i ima tijelo duhovno”.
“Prvi je čovek od zemlje, zemljan: drugi je čovek Gospodin s neba”.
Ako je Isus tada vaskrsnuo - kako ga možemo očekivati kao Božijeg sina, jer je tek rođena duša. Biblija jasno govori da tada nije bilo vaskrsenja mrtvih, jer bi se Isus sreo sa svojim ocem Josipom. Gde je ovde istina?
Isus nije vaskrsnuo, jer Božiji sinovi ne vaskrsavaju, jer su već jednom vaskrsli (rođeni kao mlada duša) i sebe usavršili do dimenzije savršenstva – Raja. Govoreći o Isusu da je vaskrsnuo mi ga svrstavamo u obične smrtnike i ne možemo ga očekivati na dan Vaskrenja, a Isus upravo govori da će Vaskrsavati pokojnike u poslednji dan:
Jevanđelje po Jovanu,  gl. 6: 44;
„Niko ne može doći k meni ako ga ne dovuče otac koji me posla; i ja ću ga uskrsnuti u poslednji dan“.
Za Isusa je pravilno reći: Isus se Vazneo, a ne Isus Vaskrse. U tom slučaju čovečanstvo Isusa priznaje kao Božijeg sina, koji će doći na dan Vaskrsenja da vaskrsava pokojnike. Vakrsenje pokojnika je svojstveno samo dušama koje su se usavršile i pobedile stalno iskustvo smrti – Božijim sinovima. Vaznesenje je hemijski proces, koji duše počinju da grade u čovečijem telu. Zato Hrist sebe često naziva sinom Čovečijim, jer se Božiji sin rađa u čoveku. Da je sve drugo zabluda, a da je ovo jedina i prava istina potvrdiće Biblija i Hristove reči:
Jevanđelje po Luci, gl. 19: 10; gl. 20: 35/36; Jevanđelje po Jovanu, gl. 1: 51; gl. 5: 21/22/23/27/28;
“Jer je sin čovečiji došao da nađe i spase što je izgubljeno”.
“A oni koji se udostoje dobiti onaj svijet i uskrsenje iz mrtvih niti će se ženiti niti će se udavati;”.
“Jer više ne mogu umrijeti; jer su kao anđeli; i sinovi su Božiji kad su sinovi uskrsenja”.
“...zaista, zaista vam kažem: odsele ćete videti nebo otvoreno i anđele Božije gde se penju i silaze k sinu čovečijemu”.
“Jer kao što otac podiže mrtve i oživljuje, tako i sin koje hoće oživljuje”.
“Jer otac ne sudi nikome, nego sav sud dade sinu”.
“...Ko ne poštuje sina ne poštuje oca koji ga posla”.
“I dade mu vlast da i sud čini, jer je sin čovečiji”.
“Ne divite se ovome, jer ide čas u koji će svi koji su u grobovima čuti glas sina Božijeg,”.
Kada se u Bibliji govori da je sin Božiji poslat da se kroz njega spasi svet i da on daje dušu svoju za spas mnogih – ne misli se na otkup ljudskih greha. Poruka ima drugo značenje – Hrist kao Božiji sin je poslat da ljude nauči večnim principima kako da pobede smrt i dođu u dimenziju večnog života – Raja. Visoko svesna bića kada se inkarniraju u ljudska tela oni se žrtvuju za čovečanstvo i na to upućuje Biblija:
Jevanđelje po Jovanu, gl. 3: 16/17; Jevanđelje po Mateju, gl. 20: 28;
“Jer Bogu tako omilje svijet da je i sina svojega jednorodnog dao, da ni jedan koji vjeruje ne pogine, nego da ima život vječni”.
“Jer Bog ne posla sina svojega na svijet da sudi svijetu, nego da se svijet spase krozanj”.
“Kao što ni sin čovečiji nije došao da mu služe, nego da služi i da dušu svoju u otkup da za mnoge”.
Iz saznanja mogli bismo zaključiti:
Hrist nije umro na krstu, jer je Božiji sin, koji je besmrtan i ne podleže zakonu trodimenzionalnog sveta, o iskustvu umiranja. Nije vaskrsnuo, jer vaskrsavaju samo obični smrtnici na dan vaskrsenja – rađajući se kao mlade duše. Hrist se nakon umiranja raspadljivog tela u kome je boravio, odmah vazneo u Raj.
Božiji sinovi hodaju Zemljom, ali ih obični ljudi ne mogu prepoznati, jer se rađaju u ljudskim telima i žive ljudskim životom. Bivaju deo jedne životne predstave kroz koju će ostaviti kosmičke principe za razvoj ljudskog roda. Svaka duša samo jednom vaskrsne i to na dan Vaskrsenja kada se rodi iz kostiju. Tada duša postaje besmrtno božanstvo i nikada ne umire samo prolazi iskustvo smrti tela u kom je boravila. Nakon svake smrti tela u kom je boravila – duša se vraća u dimenziju boravka duša do sledećeg iskustva rođenja u drugom telu (reinkarnacije). Duša će se stalno rađati u novom telu i prolaziti iskustvo smrti, sve dok se ne oslobodi svojih ranjivih aspekata (loših crta u karakteru) i na taj način izazove hemijski proces - Vaznesenje. Tada duša dobija novo neraspadljivo telo od ugljenika C7, za višu dimenziju i više se ne reinkarnira – pobedila je stalno iskustvo smrti.
Da je Isus Božiji sin, koji je došao iz više dimenzije u trodimezionalni svet (biološki život) za dobrobit čovečanstva sagledavamo iz njegovih reči:
Jevanđelje po Jovanu, gl. 3: 13; gl. 6: 38; gl. 8: 23;
“I niko se ne pope na nebo osim koji siđe s neba, sin čovečiji koji je na nebu”.
Jer siđoh s neba ne da činim volju svoju, nego volju oca koji me posla”.
“I reče im: vi ste od nižijih, ja sam od višijih; vi ste od ovoga svijeta, ja nijesam od ovoga svijeta”.

 Teološka rasprava se može izvesti jedino ako prihvatamo dizajn Tvorca i da čitav kosmos funkcioniše isključivo po njegovim postavljenim principima. Kada znamo principe i kako funkcionišu, onda možemo shvatiti da Bogovi hodaju Zemljem i da su među nama. Možemo doći i do istine o božanstvima i svim postavljenim kosmičkim principima, ali Tvorac čitavog izgrađenog kosmičkog sistema i božanstava – ostaće nerešiva enigma.